Wczoraj to był ten wieczór kiedy widziałam siebie "z góry" - w sumie to już nie pierwszy raz w życiu. Ciąża nie przebiega ciekawie, konkretnie więcej problemów ze mną aniżeli z maleństwem. Wyniki badań z poprzedniego pobytu w szpitalu mocno nas wystraszyły, a wczorajszy dzień był jakby kolejnym ostrzeżeniem, że życie krótkie jest... Jakby ktoś odłączył mi wtyczkę z zasilaniem.
Pogotowie do ciężarnej w 9-tym miesiącu NIE PRZYJECHAŁO - telefonicznie skierowali mnie na SOR, ale SOR w Puszczykowie odmówiło przyjęcia, bo wg nich musi się mną zająć szpital specjalistyczny. Oni kobiet w ciąży nie przyjmą, NIKT nie podszedł do mnie i nie sprawdził czy w ogóle kontaktuję, a dodam że oprócz mnie była tylko jedna pacjentka (sprawa na mediów normalnie TVN24.pl, Gazeta.pl Poznan). Nawet nie sprawdzili czy mam jakiegoś rotawirusa, sepsę, z czego wynikają zasłabnięcia i inne sprawy, których szczegóły sobie podaruję. Zasugerowali Polną (jasne, żeby potencjalnie zarazić wszystkie niemowlaki), oni mnie nie zawiozą, muszą zamówić transport z Poznania. Mieliśmy kompletnie dosyć - tzn. ja tam w sumie nie wiele pamiętam, powiedziałam tylko że najwyżej po drodze zadzwonimy na 999 jak będzie trzeba. Chociaż dobrze wiedziałam, że pomocy potrzebuję TERAZ, a za pół godziny to nie wiem czy dotrwam :(
Ponieważ leczyli mnie na Lutyckiej, to pojechaliśmy tam - problem tylko polegał na tym, że ten szpital specjalistyczny nie ma kontraktu na SOR, a przyjechałam z problemem NIECIĄŻOWYM. Jednym słowem "cyrk". Tu jednak nie odmówili pomocy - pomimo braku SOR (!). Przebadali mnie kompleksowo, dodatkowo też w kierunku ciąży (tu wszystko OK!).
W każdym razie po wielu badaniach, kroplówkach, trochę mnie naprawili i przed 6 rano byliśmy w domu................ jestem potwornie osłabiona, ale przynajmniej powoli dochodzę do siebie (mąż też).